Italija: Sve što treba da znate o Azurima

3
22
italija
Riccardo Antimiani/Italy /REUTERS via Guliver image

U svim razgovorima o najboljim svjetskim fudbalskim državama, Italija će se sigurno spominjati više puta. Sa četiri titule u Svjetskom kupu, Italija je izjednačena sa Njemačkom, a druga je nakon Brazila kao najuspešniji učesnik turnira svih vremena. Osvojili su i olimpijski fudbalski turnir 1936. i Evropsko prvenstvo 1968. Poznati su po imenu Azuri i po svojim tradicionalnim plavim kompletima.

Istorija

Porijeklo i rani podvizi

Italija je organizovala svoju prvu zvaničnu utakmicu sa Francuskom, malo nakon što je osnovana 1910. Pobijedili su sa 6-2 pred oko 4.000 gledalaca u Areni Civica, a Pietro Lana postigao je prvi gol. Zadovoljni nastupom, navijači ekipe nagradili su igrače bacajući im paketiće cigareta. Ovo je bila jedna od samo dvije utakmice koje će Italija odigrati u bijelim kompletima; sljedeće godine prešli su na plave dresove inspirisane kraljevskim grebenom Savojske kuće na nacionalnoj zastavi.

Prvi zapaženi uspjeh tima stigao je 1928. godine, kada su se plasirali na treće mjesto u slavi Svjetskog kupa na Ljetnjim olimpijskim igrama. Godine 1934. Italija je bila domaćin Svjetskog kupa, čime su se prvi put pojavili na takmičenju. Ovu ekipu vodio je legendarni Giuseppe Meazza, vjerovatno najveći italijanski igrač svih vremena.

Na prvom meču u istoriji Svjetskog kupa, Italija je trebala da igra sa Španijom. Utakmica je završena neriješenim rezultatom 1:1, raznim kontroverznim odlukama u korist domaćeg tima. U repasažnom meču Italija je pobijedila Španiju rezultatom 1:0. Potom su pobijedili Austriju sa 1:0 u polufinalu i Čehoslovačku sa 2:1 u finalu, osvojivši titulu Svjetskog kupa u svom debitantskom nastupu. Meazza je izabran za igrača fudbalskog turnira. Osam godina kasnije, otišli ​​su korak dalje pobijedivši u takmičenju Austriju sa 2:1 u finalnom meču. Između ova dva nastupa, u dva navrata su osvojili Centralnoevropski međunarodni kup. Takođe su pozvani na svjetski kup 1930. godine, ali su odbili da učestvuju.

Zbog dodavanja talentovanog mladog napadača Silvija Piole, mnogi stručnjaci su vjerovali da je italijanski tim na Svjetskom kupu 1938. godine bio još jači od prethodnog. Italija ih je dokazala pobijedivši Norvešku, Francusku, Brazil i Mađarsku na putu do druge uzastopne titule Svjetskog kupa.

Vazdušna katastrofa i oporavak

Zbog Drugog svjetskog rata ispostavilo se da je Svjetski kup 1938. posljednji veliki turnir u poslednjih 12 godina. Godinu dana prije nego što bi se zvanična nacionalna takmičenja nastavila, Italiju je pogodila stravična katastrofa. Naime, cijela fudbalska reprezentacija Torina izgubila je život u zloglasnoj vazdušnoj katastrofi Superga. Ovo je imalo ozbiljan uticaj na Italiju, jer su igrači Torina bili oslonac reprezentacije. Nakon ove nesreće, tim je počeo da putuje brodom.

U narednom periodu Azuri su se borili da uspostave svoju prethodnu dominaciju. Pošto nisu uspjeli da se plasiraju iz grupne faze na Svjetskim prvenstvima 1950. i 1954. godine, propustili su izdanje turnira iz 1958. godine. Na svjetskim prvenstvima 1962. i 1966. Italija se vratila sa talentovanijim timovima, ali su ponovo ispali u grupnoj fazi. Tim je takođe propustio prva dva evropska prvenstva 1960. i 1964. godine.

Evropski šampioni

Italija se konačno izbila iz ovog pada 1968. godine, na svom prvom evropskom prvenstvu. Nakon prolaska kroz kvalifikacije, Italija je izabrana za domaćina završnog turnira. Njihov polufinalni meč sa Sovjetskim Savezom završio se neriješenim rezultatom 0:0, zbog čega je Italija napredovala na bacanju novčića. Utakmica protiv Jugoslavije u finalu takođe je zaključena neriješeno, ali je Italija pobijedila u reprizi sa 2:0, zahtevajući svoj prvi veliki trofej u poslednjih 30 godina.

Tim je ovu dobru formu odneo na Svjetsko prvenstvo 1970. Predvođeni talentovanim ofanzivnim igračima poput Đanija Rivere i Luiđija Rive, Italija je stigla sve do finala, gdje su poraženi od Brazila sa 1:4. Njihov najupečatljiviji meč na turniru bilo je polufinale protiv Zapadne Njemačke, koja je postala poznata kao „Igra vijeka“. Italija je pobedila u utakmici 4:3, sa 5 od 7 golova u produžecima, a Rivera je postigao kasnog pobjednika.

Svjetski kup 1974. bio je daleko manje uspješan za Azure, pošto su se poklonili u grupnoj fazi nakon šokantnog poraza od Poljske u poslednjoj rundi. Takođe nisu uspjeli da se plasiraju ni na jedno evropsko prvenstvo 1972. i 1976. godine, što je izazvalo mnogo žamor u italijanskoj štampi. Ipak, budućnost se činila svijetlom zahvaljujući dolasku talentovane nove generacije italijanskih igrača predvođenih zvezdanim napadačem Paolom Rossijem.

Prva prilika da se afirmišu došla je na Svjetskom kupu 1978. godine, gdje su pobijedili u sve tri utakmice u grupnoj fazi. Ono što je najvažnije, bili su jedini tim koji je pobijedio domaćine i eventualne šampione Argentinu. Međutim, poraz u drugom kolu protiv Holandije doveo je do kraja težnji za titulom, dok je golman Dino Zoff primio većinu krivice za pobjedu od 30 metara. U meču za treće mesto Italija je poražena od Brazila.

Dve godine kasnije, Italija će biti domaćin njihovog drugog evropskog prvenstva. Ovoga puta, završni turnir se sastojao od osam timova, koji su bili podijeljeni u dvije grupe. Nakon pobjede u meču protiv Engleske i remija protiv Španije i Belgije, Italija je završila na drugom mjestu i plasirala se u meč za treće mjesto. Potom su izgubili od Čehoslovačke u visokoj liniji jedanaesteraca 9:8, dok je Fulvio Collovati promašio odlučujući penal.

Pripreme za Svjetsko prvenstvo 1982. mučio je skandal oko nameštanja utakmica u Totoneru, zbog kojeg su brojni igrači – uključujući i Rosija – suspendovani iz italijanske lige. Međutim, Rossi se vratio u nacionalni tim taman na vrijeme da bi učestvovao na Svjetskom prvenstvu, što se pokazalo kao veliko pojačanje bogatstva tima.

Azzurri su tada nametnuli zatamnjenje za štampu, što je izgleda poboljšalo raspoloženje tima. U drugom kolu pobjedili su Argentinu (2:1) i Brazil (3:2), a Rosi je u posljednjem meču postigao het-trik. To je uslijedio u polufinalnom meču protiv Poljske, vodeći Italiju do finala protiv Zapadne Njemačke. Pobijedili su u meču sa 3:1, zahtevajući treću titulu u Svjetskom kupu. Nije iznenađujuće što je Rossi osvojio i Zlatnu loptu i Zlatnu čizmu.

Nakon što se nije kvalifikovala za Euro 1984, Italija je na Svjetsko prvenstvo 1986. godine, ušla sa manjim očekivanjima. Ovaj pesimistički pristup nije bio bez zasluga, jer ih je Francuska nokautirala u osmini finala. Ovo neinspirativno pokazivanje dovelo je do ponovnog interesovanja za mlade talente, a igrači kao što su Paolo Maldini, Roberto Baggio i Gianluca Vialli bili su upoznati sa reprezentacijom u naredne dve godine.

Ovaj novi tim je debitovao na Euru 1988. godine, gdje su uvučeni u tvrdu grupu u kojoj su bili Zapadna Njemačka, Španija i Danska. Italija se nastavila održavati, izvući nerešeno 1:1 sa Zapadnom Njemačkom i pobijediti u preostale dvije utakmice. Ovi rezultati su ih odveli u polufinale, ali iskusna ekipa Sovjetskog Saveza bila je suviše teška za savlađivanje. U tijesno osporavanoj utakmici, Italija je izgubila sa 0:2.

Baggio-ova vladavina

Italija je bila domaćin drugog svjetskog prvenstva, a suprotno očekivanjima, najveća zvijezda ovog italijanskog tima je Salvatore Schillaci. Uprkos tome što je u početku korišćen kao zamjna, Schillaci je u 6 od 7 utakmica koje je odigrao postigao gol, za koji je izabran za igrača turnira. Italija se plasirala u polufinale, gdje ih je Argentina izbacila u izvođenju penala. Potom su pobijedili Englesku sa 2:1 u meču za treće mjesto.

Uprkos tome što je propustila Euro 1992.godine, većina stručnjaka je Italiju visoko cijenila prije Svjetskog prvenstva 1994. godine. Do ovog trenutka Roberto Baggio se potpuno uveo kao jedan od najboljih svjetskih igrača i mnogi su smatrali da će to biti njegov turnir. Međutim, Italija je imala slabiji učinak u grupnoj fazi, izgubila je protiv Irske i jedva se plasirala u nokaut rundu. Sam Baggio bio je neprepoznatljiv i većina javne krivice bila je usmjerena na njega.

Međutim, spletom događaja, Baggio i Italija ponovo su otkrili svoju formu u nokaut fazi. Nastavili su da pobjeđuju Nigeriju, Španiju i Bugarsku na putu do finala, a Baggio je postigao pet golova tokom tog dijela. Takođe je zaradio povredu tetive, zbog koje je igrao sa tabletama protiv bolova u posljednjem meču protiv Brazila. Utakmica je na kraju otišla na penale, kada je Baggio promašio odlučujući penal i darivao Brazil pobjedom.

Na Euru 1996.godine nisu uspjeli da napreduju iz grupe u kojoj su bili eventualni finalisti Njemačka i Češka. Na Svjetskom prvenstvu 1998. godine plasirali su se u četvrtfinale, ali su izgubili od Francuske u izvođenju penala. Slično prethodnom prikazivanju, njihovi protivnici su nastavili da osvajaju čitav turnir

Na Euro 2000, Italija je dovela jak tim koji je uključivao zvijezdu u usponu Francesco Totti i velika imena poput Alessandra Del Piera i Filippa “Pippo” Inzaghija. Nakon što su zabilježili sve tri pobjede u svojoj grupi, pobjedili su Rumuniju i Holandiju na putu do revanša sa Francuskom u finalu. Iako je Italija držala vođstvo od 1:0 tokom većeg dijela drugog poluvremena, Francuska je izjednačila u nadoknadi vremena i pobijedila na zlatnom golu Trezegea.

Na Svjetskom prvenstvu 2002. godine ispali su od domaćina Južne Koreje u osmini finala, uprkos tome što su bili glavni favoriti za pobjedu. Na Euru 2004. nisu napredovali iz grupe uprkos prikupljanju 5 bodova iz 3 utakmice. U trosmernom izjednačenju, Švedska i Danska su prošle kroz gol razliku.

Nakon ovog pada, Italijanska fudbalska federacija imenovala je Marcella Lippija za novog menadžera. Njegova debitantska utakmica protiv Islanda završila se šokantnim porazom od 0:2, ali je ipak uspio da obezbjedi mjesto na Svjetskom prvenstvu 2006. godine. Dok su se grupne faze kotrljale, Italija je nastupala kao dobro podmazana mašina. Sa dvije pobjede nad Ganom i Češkom i neriješenim rezultatom protiv Sjedinjenih Država, imali su malo problema sa napredovanjem iz grupe.

U nokaut fazi Italija je nastavila da se dobro ponaša, posebno u odbrambenom kraju. Pobijedili su Australiju, Ukrajinu i Nemačku bez primljenog gola, postavljajući još jednu finalnu utakmicu sa Francuskom. Ovog puta finale je bilo obavijeno kontroverzama. Utakmica se završila 1:1 i otišla je na penale, ali ne prije nego što je Zinedine Zidane isključen zbog udarca glavom Marca Materazzija. Italija je pobijedila u izvođenju penala, pretendujući na 4. titulu svjetskog kupa.

Nakon ovog dostignuća, Italija se počela boriti da se vrati na svoje pobjedničke staze. Izašli su u prvom kolu i na Svjetskom prvenstvu 2010. i 2014. godine i potpuno su propustili Svjetsko prvenstvo 2018. godine. Njihovi nastupi na evropskim prvenstvima ipak su bili malo inspirativniji i Euro i 2008. i 2014.godine. Ali su u oba navrata izbacivani na penale.

Njihov najuspešniji nastup u ovom periodu stigao je na Euro 2012. Nakon što je pobijegla iz teške grupe u kojoj su bili Španija i Hrvatska, Italija je pobijedila Englesku na penale. Pratili su to pobijedivši Njemačku sa 2:0 u polufinalu, a Mario Balotelli postigao je oba gola. Finalni meč protiv Španije bio je prilično antiklimaktičan, pošto su njihovi protivnici rano poveli i kontrolisali utakmicu na putu do rute od 4:0.

REPREZENTACIJA

Italija je tim koji 18 mjeseci nema poraza, na Evropsko prvenstvo ulazi sa velikim očekivanjima i samopouzdanjem. Srž reprezentacije čine igrači koji igraju Seriju A, a kako je ona ove sezone bila konkurentnija u odnosu na neke prethodne, i oni spremni dočekuju 11. jun.

Na golu će biti Đanluiđi Donaruma. Iako jako mlad, talentovan iskusan golman će još dugo godina braniti boje “Azura“. U odbrani se izdvajaju iskusni Đorđo Kijelini i Leonardo Bonući, međutim osim njihovog iskustva, Italiji nedostaju mladi defanzivci “željni krvi“, ali na velikim takmičenjima, iskustvo igra presudnu ulogu, što je dodatna prednost Italijana.

Vezni red je vjerovatno najveći adut Manćinija. U njemu će djelovati ove sezone u sjajnoj formi Nikolo Barela i Marko Verati koji će biti i pokretači i organizatori igre. Zaustaviti njih, značiće da ste zaustavili Italiju.

Što se vrha napada tiče, tu su provjereni igrači poput Ćira ImobileaAndree BelotijaLorenca InsinjeaDomenika BerardijaMojze KinaFederika Kijeze

S ovakvim igračima, Maćini će se opredijeliti za formaciju 4-3-3, gdje bi uz Barelu i Veratija, u sredini terena igrao Žoržinjo. Ono što će krasiti Italiju jeste brza igra i visok intenzitet, s obzirom na napadački arsenal koji posjeduju, te igrače koji su spremni preuzeti rizik.

3 KOMENTARI

POSTAVI ODGOVOR

молимо унесите свој коментар!
овдје унесите своје име