Žerar
Proslava osvajanja UEFA kupa: Žerar Ulije
Žerar Ulije, bivši francuski fudbaler i trener rođen je 3. septembra 1947. godine u Teruanu (Francuska).

Malo seoce sa bogatom istorijom na samom sjeveru Francuske uz dolinu rijeke Lis, koje i danas broji tek koju desetinu preko hiljadu stanovnika je bilo rodno mjesto momka koji se još od malih nogu zaljubio u fudbal.

Prva škola fudbala nalazila se u selu pored Teruana, Ukilijeu, i Ulije je svaki dan od svoje 12 do 18 godine išao na treninge u tamošnji istoimeni klub.

Savremenici kažu da je imao odličan pregled igre, da je dijelio sjajne savjete u svlačionici, a pokrivao je poziciju veznog fudbalera.

Porodica je ipak željela da mladi Žerar završi školu i da se fakultativno obrazuje.

Tako sa 18. godina upisuje studije engleskog jezika na Univerzitetu u Lilu. Bio je odličan student ali je nakon prve godine studija morao da se vrati u rodno selo zbog bolesti svog oca, kome se stanje pogoršalo.

Sa fakulteta mu izlaze u susret da parcijalno studira i radi kao seoski učitelj kako bi finansijski pomogao porodicu.

Nakon što se situacija kući kud i kamo smirila, Žerar dobija u sklopu studija engleskog jezika priliku da godinu dana živi u Engleskoj.

Sudbina je htjela da taj grad u koji će da odradi tu jednu fakultativnu godinu bude baš Liverpul.

U grad rok en rola, Bitlsa, lučkih radnika i čuvenog fudbalskog kluba dolazi 1969. godine, grad u kojem će 30 godina kasnije i sam da ispiše istoriju velikim slovima svog trenerskog genija.

Kao zaljubljenika u fudbal, odmah ga je privukao Enfild Roud, a sudbina je posložila kockice da prvi put na “sveto mjesto” za svakog Skuzera (stanovnika Liverpula) kroči 16 septembra 1969. godine, na utkamici Liverpul – Dundalk, u kojoj su “crveni” slavili sa čak 10:0.

Tako je rođena ljubav između momka sa sjevera Francuske i slavnog fudbalskog kluba.

Nakon što se vratio u domovinu, nastavio je da se bavi fudbalom, amaterski igrajući za Le Tuke. U jednom trenutku bio je istovremeno i igrač i trener ekipe

Devet godina je proveo u klubu iz Pa de Kalea (francuska provincija na sjeveru zemlje), a klub mu je uzvratio tako što stadion na kojem igraju nosi njegovo ime, ka najslavnijeg člana ekipe u 87 godina istorije kluba.

Iz La Tukea odlazi 1976. godine, ali ostaje u Pa de Kaleu. Rudarski gradić sa istoimenim fudbalskim klubom Nim Le Mine tražio je trenera i Žerar je prihavtio poziv.

Kada je preuzimao ekipu, oni su bili petoj ligi francuskog fudbala (amaterska), sa gotovo nikakvim finansijama i sredstvima za ozbiljno bavljenje sportom.

Francuska je tada imala prilike da se prvi put upozna sa genijalnim umom mladog trenera.

Ulije je uspio da klub iz 5. lige i amaterizma dovede do druge francuske divizije. Takav uspijeh nije mogao da promakne barem ne u regiji Pa de Kale, i 1982. godine je stigao poziv od najvećeg kluba iz okruga – Lensa.

“Krvavo-zlatni” su u tom trenutku i sami bili u drugoj ligi, ali je Žerar uspio da ih uvede već u prvoj svojoj sezoni u najelitinije francusko takmičenje, i svijetla francuskog fudbala su morala da sijaju u pravcu čovjeka iz Teruana.

Pozornica je bila spremna, Lens je igrao dopadljiv fudbal, lijep, napadački, a sa Ulijeom uspjeli su da se domognu i UEFA kupa.

U tom periodu u Pariz Sen Žermenu su imali valiki problem, da i pored sjaja i glamura glavnog grada Francuske, publike, prelijepog stadiona “Park prinčeva”, jakog sponzora i stabilne finansijske strukture, uspjeh je izostajao.

Klub iz “grada svjetlosti” je odlučio da proba sa momkom iz provincije i 1985. godine Ulije je predstavljen kao novi trener “Svetaca”.

Javnost nije s početka davala previše nade u Žerara, ali već poslije prijateljskih utakmica Ulije je imao šta da ponudi navijačima.

Pod njim Pariz Sen Žermen osvaja iste godine svoju prvu titulu u svojoj istoriji.

“Sveci” su igrali prelijepo, dominantno su dobijali svoje protivnike, a da se nisu pri kraju prvenstva opustili, razlika nad pratiocima bi bila još veća.

Iza sebe su ostavili Nant, Bordo, Tuluz.

Glavna igla u napadu je bio Dominik Rošto koji je sa pozicije krilnog napadača postigao 19 golova.

Ali glavna zvijezda tima, pokretač svakog napada, mozak na terenu, i neko zbog koga su u Parizu navijači kupovali karte je bio momak iz Zavidovića, desetka, kultni igrač Sarajeva i reprezentacije SFRJ Safet Sušić.

Popularni Pape je dao 10 golova te sezone i imao čak 20 asistencija. Driblinzi, lakoća kretnje i promjene pravca, sve je to dovelo do toga da 2010. godine Safet Sušić bude proglašen za najboljeg igrača u istoriji PSŽ ispred jednog Ronaldinja, Žorža Vee, Lukasa Fernanrdesa (kapiten Žerarovog PSŽ-a), Raia…

Nakon tri godine prihvatio je poziv sive eminencije francuskog fudbala Mišea Platina i postao mu je asistent u reprezentaciji “galskih pjetlova”.

Čak 4 godine je proveo kao pomoćnik Platiniju, dok 1992. nije preuzeo kormilo reprezentacije.

Ako će u savršenom CV-u da stoji neka mrlja, onda je to definitvno taj period dok je bio selektor Francuske.

Francuska javnost je tada očekivala plasman na Mundijal u SAD 1994. godine, ali u baražu ekipa Bugarske je šokirala sve na stadionu u Parizu i odnijela pobjedu samim tim i vizu sa svjetsko.

Bio je 17. novembar 1993. godine, i ekipa Žerar Ulijea je povela sa 1:0 preko jednog od najboljih igrača Evrope u tom trenutku, velikog Erika Kantone.

Međutim francuske snove o Mundijalu je srušilo krilo Porta, brzonogi Emil Kostadinov. Prvo je zabio samo pet minuta poslije Kantone za 1:1, da bi potom u 90 minutu, nakon jednog bezidejnog pasa Davida Žinole, Bugari odlarili kontru i preko Kostadinova odnijeli pobjedu.

Žerar će kasnije u svojoj knjizi “Tajne trenera” direktno optužiti Žinolu kao glavnog krivca za ispadanje Francuske reprezentacije jer je na toj utakmici igrao van pozicije koja mu je bila namijenjena.

Tadažnji igrač PSŽ-a i kasnije Njukastla, Totenhema, Aston Vile i Evertona će protiv Žerara podići tužbu, zbog narušavanja ugleda, ali francuski sud je odbio tužbu.

Bugari će kasnije postati jedno od najprijatnijih iznenađenja turnira predvođeni Hristom Stoičkovim i Jordanom Lečkovom.

Ulije je odmah dao ostavku na mjestu selektora, ali je od saveza dobio zadatak da bude direktor fudbalskih operacija. To mu je dalo mogućnost da vodi mlađe selekcije “trikolora” i da vrši selekciju.

Kruna tog perioda je Evropsko prvenstvo za U18 reprezentaciju na kojem je on kao selektor vodio mlade i talentovane igrače do titule prvaka.

On je u toj mladoj reprezentaciji lansirao napadački tandem Tijeri Anri i David Trezege, igrače koji će da obilježe narednih 10 godina svjetskog fudbala.

Ljeto 1998. godine Žerar gleda “svoje klince” kako pokoravaju svijet u a Mundijalu u Francuskoj i donose najveći trofej u istoriji francuskog fudbala.

https://www.youtube.com/watch?v=kJDbinLTOCI

Samo četiri dana nakon finala protiv Brazila stigla je neobična ponuda za Ulija.

Grad u kojem je proveo godinu dana kao student, klub koji je prvi put posmatrao kako pod legendarnim trenerom Bilom Šenklijem razvaljuje sa 10:0 irski Dundalk, klub koji je prvi put posmatrao iz legendarnog “kopa” – LIVERPUL – je uputio poziv da se Ulije pridruži već aktuelnom menadžeru Roj Evansu, kao ko-meandžer (pojava koja nije bila strana u prošlom vijeku).

Žerar
Robert Pratta/Gerard Houllier/Reuters via Guliver image

Žerar se i sam uželio klupskog fudbala, plus mogućnost da vodi legendarne “crvene” je svako presudila.

Ova korelacija nije dugo potrajala jer je Evans već u novembru podnio ostavku.

Englez je bio dio čuvenog “boot rooma” na Enfildu, i predvodio je vjerovatno najinteresantniju ekipu mladih ljudi koja je od Liverpula napravila tim koji su navijači htjeli najviše da gledaju, koji je briljirao na terenu, ali koji je često uspio da “briljira” i van njega.

Lijep fudbal, formacija 3-5-2 sa čak 5 ofanzivnih igrača, Stiv MekManaman kao igrač koji je bio nosilac igre sa jedne strane.

Sa druge, igrači koji reklamiraju, Armani, Head&shoulders, i koji su pravi “party manijaci”.

Tako su se igrači vremenom sa stranica sporta sve više pomjerali ka stranicama “žute štampe”.

Otud i nadimak “Spice boys” kao referenca na all girl band “Spice girls” koji je bio popularan u 90-im godinama.

Liverpul je to htio značajno da promjeni i zato su i doveli Žerara Ulijea, povučeni iskustvom njegovog sjajnog pristupa kako u mladoj reprezentaciji Francuske, tako i u timovima koje je vodio u francuskim fudbalskim ligama.

Ulije je dobio ono što se često u narodu zove “vruć krompir”. Ali je vrlo brzo započeo svoji sječu.

Pol Ins, Dejvid Džejms, Džejson MeKatir, Rob Džons, Toni Varner i Stiv Harknes su prodani narednog ljeta. Igrač kojeg su navijači obožavali Stiv MeKManaman je napustio Liverpul nakon devet godina i odlučio je da pređe u Real Madrid.

Žerar je zato odlučio da tim pojača sa igračima, prije svega sa kontinenta, one koji su bili čeličnih živaca, hladne glave, i sjajnih radnih navika sa jedne strane, sa druge da da šansu klincima iz Liverpulove akademije.

Finac Semi Hipija, Njemac Ditmah Haman, Švajcarac Stiven Henčoz, Čeh, Vladimir Pmicer, Holanđani Sander Vesterveld i Erik Meijer….svi oni su došli u jednom prelaznom roku. A sa druge strane u prvom timu su se ustalili “lokalci” Džejmi Karager, Majkl Oven i…

29. novembar 1998. godine na meču protiv Blekburna Ulije je na zagrijavane poslao golobradog klinca, a potom ga ubacio u igru umjseto Džejmija Rednapa.

Taj dječak će narednih 17 sezona postati zaštino lice kluba, i prva pomisao kad se pomisli na “Crvene”.

Njegovo ime – Stiven Džerard.

Petogodišnji plan koji je Žerar Ulije prezentovao gazdama Liverpula, u kojem je napravio plan kako da Liverpul postane još konkurentniji i u Engleskoj i u Evropi ostvario se 2001. godine.

Žerar
Žerar Ulije i Stiven Džerard

Takozvana godina 5 trofeja Liverpula.

Tim sa Enfilda je te godine osvojio UEFA kup u legendarnoj, ako ne i najboljoj utakmici finala UEFA kupa ikada u kojoj je Liverpul pobjedio Alaveš sa 5:4.

U UEFA Superkupu Evrope savladan je Bajern Minhen sa 3:2.

U FA kupu pao je Arsenal 2:1.

Birmingem je u Liga kupu položio oružje tek nakon jedanaesteraca, nakon što je u regularnom djelu rezultat bio 1:1.

I u Komjuniti Šildu najveći rival Mančester Junajted sa 2:1.

Te sezone su završili kao treći na tabeli, i tako obezbjedili nastup u Ligi šampiona.

Međutim sezona 2001/02 je umjesto napada na titulu prvaka Engleske, kao i pokušaja napredovanja u Ligi šampiona donijela nešto sasvim drugo.

U toj sezoni, u oktobru tokom utakmice sa Lidsom Žeraru pozlilo na klupi i tokom poluvremena je medicinski tim ga hitno prebacio u bolnicu.

Imao je jak srčani napad, i ljekari su morali da mu rade operaciju srčane aorte. Bukvalno su sekunde odlučile da francuski trener preživi.

Vratio se ekipi nakon pet mjeseci pauze, i dočekan je ovacijama na Enfildu na meču protiv Rome.

Iako su se svi divili njegovoj borbi, odlučnosti da se vrati na klupu Liverpula, naredne dvije godine nisu bile najsjajnije u Liverpulu, a i omanuo je u odabiru pojačanja.

El Hađi Diuf, Bruno Šerju, Salif Diao…niko od njih se nije pokazao kao pojačanje niti opravdao novac za koji je doveden. Sa PSž-om nije uspio da se dogovori ni oko otkupa Nikolasa Anjelke koji je proveo godinu dana na pozajmici u Liverpulu.

Žerar Ulije je na kraju 2004. godine odlučio da sporazumno raskine ugovor sa Redsima.

Na njegovo mjesto će doći Rafa Benitez i praktično sa njegovim igračima i rosterom osvojiće Ligu šampiona u legendarnom finalu sa Milanom.

Mnogi igrači i navijači i dan danas govore da je osnov za tu titulu u Ligi šampiona postavio upravo Žerar.

On se vratio u Fravnusku, i preuzeo je četvorostrukog šampiona Francuske lige ekipu Liona.

Sa njima je uspio da osvoji dvije vezane titule, prije nego što se 2007. godine nije ponovo vratio na funkciju u Francuskom fudbalskom savezu.

Agitovao je da nacija da šansu kontroverznom selektoru Rejmondu Domeneku.

Domenek je vodio Francuze do finala Mundijala u Njemačkoj 2006. godine gdje su u finalu izgubili od Italijana nakon penala.

Iako je to bio obećavajući start za Domeneka, neuspjeh na EURU 2008, i na Mundijalu u Južnoj Africi 2010 godine koštala su ga otkaza.

Žerar se ograđivao kasnije da nije njegova krivica, kao ida nije on lično bio uz Domeneka uz aut liniju tokom prvenstva.

Posljednji angažman kao trener imaće u Aston Vili 2010. godine, kada je probao da se vrati u Premijer ligu. Žerar međutim nikad nije “kliknuo” sa publikom u Birmingemu, iako je u toj jednoj sezoni u kojoj je vodio klub završio kao 9 na tabeli (nakon te sezone Aston Vila nije nikad završila iznad 15. mjesta Premijer lige).

Žerar
Eddie Keogh/Gerard Houllier/Reuters via Guliver image

20. aprila 2010. godine je imao ponovo srčani napad, ali i ovog puta su doktori uspjeli brzom reakcijom da mu spasu život. Iako mu se stanje brzo stabilizovalo, odlučio je da raskine ugovor sa Vilom.

Nije mogao dugo da ostane van fudbala, pa je tako postao glavni savjetnik za operacije Red Bulove fudbalske porodice, timova RB Salcburg, RB Lajpcig kao i RB Njujork.

Riječ je o timovima koji su u zadnjih 10 godina postali pravi rasadnici talenata najvišeg nivoa.

Zadržao je i funkciju savjetnika, odnosno “sive eminencije” u Lionu.

13. decembra 2020. godine je ponovo imao problem sa srcem, i još jednu operaciju na srčanoj aorti.

Nakon operacije je poručio preko eminientnog francuskog časopisa “Borim se, ali ne brinite, proći će i ovo”.

U ponedjeljak 14. avgusta njegovo tijelo ipak nije izdržaio i Žerar Ulije je preminuo u 73. godini života.

Čovjek koji je kao dječak iz malog seoceta sa sjevera Francuske uspio da preko malih rudarskih ekipa, druge lige Francuske, dođe do zvanja tvorca modernog francuskog fudbala, tvorca novog Liverpula, čovjeka koji je u vatru gurnuo Anrija, Trezegea, Džerarda i koji je do zadnjeg daha živio za fudbal.

“Srce me je zaboljelo kada sam čuo da je moj bivši menadžer Žerar Ulije preminuo. Nikada neću zaboraviti šta je taj čovjek napravio za moju karijeru. Počivaj u miru šefe” napisao je Stevien Džerard na svom Instagram profilu.

“Apsolutno sam slomljenog srca kad sam čuo da je moj bivši trener Ulije preminuo. Veliki trener i generalno divan brižan čovjek”, napisao je Majkl Oven na svom Tviter profilu.

POSTAVI ODGOVOR

молимо унесите свој коментар!
овдје унесите своје име