Photo: Inter FB
Inter je postao šampion Italije, na radost njegovih navijača, ali i svih onih koji su godinama smatrali da je Juventus italijansku Seriju A uveo u monotoniju, zahvaljujući dominaciji koja je trajala skoro deceniju. Biće interesantno da se prati, da li je Juventus svojim lošim potezima doveo do toga da se stvori praznina na tronu koju je Inter samo trenutno popunio ili je Antonio Conte majstor da se napravi tim koji uvijek na kraju dođe do titule.

Pred početak sezone, Juventus je sigurno bio najveći favorit da zadrži trofej u plakaru, da se samo sa njega obriše prašina, podigne na Alianz stadionu u Torinu, pred ili bez navijača, da se promijeni cover fotografija na društvenim mrežama i da se promijeni obračun broja trofeja koji je osvojio Cristiano Ronaldo. Dok su navijači Juventus pod obavezno stavljali ligu i kup, misli su im bile okrenute ka Ligi Šampiona.

Iako sada svi redom kritikuju igrački kadar Juventusa, pogotovo taj vezni red u kojem eto odjednom nema nikoga da poveže defanzivu i napad, na početku sezone, izgledalo je da je roster kompletan, uz brojne alternative za startere. Navijači su uglavnom veličali upravu koja je smjenila još jednog trenera pod kojim je Juve igrao dosadan fudbal, a mnogo očekivala od Pirla, kojem nijesu nalazili mane u toku igračke karijere.

Niko danas neće priznati da je Juventus kopirao Real, koji je u Zidanu prepoznao trenerski materijal za tri titule Lige Šampiona u nizu, da je probao od Pirla da napravi novu trenersku legendu, koja je na terenu već uzela kroj za fudbalsku kuću slavnih. Pirlo je u igri bio hladnokrvan, smiren, stabilan, maštovit kad treba, bio je metronom u igri ekipe i reprezentacije, gurao ritam, gurao tempo prema potrebama.

Pirlo sa terena, bio je potreban Juventusu van terena. Nije se desilo iz mnogo razloga, a jedan je osnovni, današnji fudbaleri namirišu problem već u startu, ne možete ih kupiti anegdotom od prije trideset godina, ne možete im uvaliti fazon, kad sam ja igrao lopte, ne možete ih impresionirati samo svojom pojavom i besprekornim fudbalskim CV-em. Fudbal se mnogo promijenio, igračima morate da donesete nešto ekstra, da bi dali maksimum za vas.

Takvog čovjeka je imao Inter. Antonio Conte je već u Juventusu napravio ime, osvojio ligu, zatim otišao u Čelsi i uradio isto. Njegove trenerske kvalitete možete da osporavate, da mu spočitavate da nema plan B i da se dobar dio njegovih ekipa raspadao kada je bilo najpotrebnije, da često, previše često ima problem sa autoritetima u vidu sportskog direktora ili predsjednika, da je preplaćen.

Ono što ima Antonio, a nije imao Andrea, to je stanje uma. Conte je spreman da ide do kraja, po svaku cijenu, da se posvađa sa svima, da se istrese na svakoga, da iskritikuje javno sve, da bi pokrenuo neke sinapse u glavi fudbalera, da iziritira svaku sivu moždanu ćeliju u glavama navijača. Conte često ne briljira na riječima, vrlo često izgleda kao čovjek koji ne zna šta priča, čovjek koji je previše subjektivan, ali ima tu neku iskrenu crtu, da misli to što govori. Odnosno, da mu vjerujemo, ma šta govorio.

Conte je od starta u Interu forsirao 3-5-2 formaciju, sistem igre koji se vraća u fudbal kao idealan da se odbranite i da pritom budete opasni na drugoj strani terena. Nije to bilo fenemenalno iskustvo u prvoj sezoni, izgledalo je lako čitljivo, odbrana nije izgledala granitno, pogotovo kada je najviše trebalo u finalu Lige Evrope, napad je izvlačio i bodove i ukupan utisak, ali je isto tako i frustrirao protiv na papiru lakših rivala.

Conte je branio svoje trenerske metode i sistem u kojem njegov tim igra, pronalazeći alibije svih vrsta za rezultate koji nijesu bili loši, ali su bili nedovoljni da se sruši rival iz Torina. Na kraju, falio je taj jedan bod, mada je Juventus sezonu završio ranije, pa je razlika realno bila manja nego što je mogla da bude. Kada se očekivala transformacija, pojačanja, došli su Barella i Hakimi, odlični fudbaleri, ali ne ekstremno bitna imena na fudbalskoj mapi. Conte je znao šta radi i šta mu treba, jer za njegov sistem igre, upravo su vezni fudbaleri koji igraju u oba pravca, ali i spoljni igrači, ako ne najbitniji, onda vrlo bitni.

Ono što je bilo dobro, Inter je nakon deset godina, bio makar blizu trofeju. Osjetili su to i Handanović na golu, čovjek koji je mnogo spašavao Inter kada je to malo ko radio, ali i ta štoperska linija Bastoni – De Fraj – Škrinjar koju su mnogi kritikovali. Izvukao je Conte iz Barselone Artura Vidala, Brozoviću dao ključeve sredine, nagovorio Ešlija Janga da proba kako je igrati fudbal van Engleske, vratio Darmijana u fudbalski život.

Bilo je jasno da će Lukaku i Lautaro da tresu mreže, šta god se dešavalo iza njih, ali se nije znalo za šta je to dovoljno. Odjednom su u Milanu postali nepoželjni Perišić i Eriksen, Sančez je postao svjestan da je njegova uloga smanjena na relaksaciju pomenutog napadačkog tandema, Kolarov, Vecino, Sensi, sveli su se na estetske popune rostera, uslijed povreda, korone, ali kasnije i dobrih partija fudbalera koji su dobili šansu, a ne prezivaju se Gagliardini.

Prvo čistilište na putu do fudbalskog raja, Conte i momci su imali kroz za njih mračne hodnike Lige Šampiona. Nije sramota da se izgubi od Reala, ali ako pored tima iz Madrida imate Šahtjor i M’gladbah, onda se ne očekuje poslednje mjesto u grupi. Spisak promašenih šansi Intera i gluposti napravljenih u defanzivi, pocijepan je onog dana kada je Sassuolo remizirao sa Atalantom i kada je u Milanu počelo slavlje zbog titule u Seriji A.

Početak sezone bio je više nego turbulentan, osim problema u Ligi Šampiona, gdje je Conte često bio matiran taktički, barem je tako izgledalo poslije konačnih rezultata utakmica, desilo se i da gradski rival Milan, mimo svih očekivanja zauzme lidersku poziciju na tabeli. Juve je već pokazao da će se mučiti, a u glavama navijača nagomilalo se sve što može biti pogrešno. Milan prvi u gradu, Milan prvi u Italiji, Inter van Evrope u decembru.

Najlošiji dio priče, krio se dugo ispod tepiha. Vlasnik Intera, kineski Suning već tada je bio u finansijski mizernom stanju, a u doba krize, prvo se udara po luksuzu, što sport i jeste kao dio industrije zabave. Igrači su već tada bili svjesni da će morati da prođu kroz sezonu bez priliva prvog u mjesecu, a Conte ih je nekako ubijedio, da šta god da se desi, od njihovih performansi u sezoni, zavisiće i njihova naredna stanica.

Taj period muke, stvorio je momenat zajedništva, iako je jasno da niko tu ne bio ostao bez novca koji piše u ugovorima, sigurno da nije falilo nervoze i stresa, pogotovo kad u igru uđu potrebe ženske strane i tazbine. Često fudbaleri sa crnogorskih terena znaju da kažu, lakše mi je da dubim na glavi tri dana, nego da objasnim kad će i zašto nije bila plata. Kad ne dobijete ono što ste očekivali, uvijek je komplikovano, igrali u najvećim klubovima na svijetu ili u regiji.

Tu se nekako Conte dokazao, tada je bio car u svlačionici i na treninzima, ništa nije moglo da ga odmakne od cilja koji je postavio, a to je da sruši svoje iz Torina. Nakon što su ostali bez Evrope, u Interu su koristili svaku priliku da stegnu rotaciju, da ne eksperimentišu, a mečeve u kupu Italije shvatili su kao dobar teren za fina podešavanja i skidanje Juventusa sa nekog imaginarnog trona. U tim utakmicama sa Milanom i Juventusom, Inter je dokazao da ima brzinu više, da je Conte dominantan u trenerskim odmjeravanjima i da je do Intera da izgubi titulu, kao najbolji tim u državi.

Inter je u poslednja tri mjeseca zategao sve dihtunge u defanzivi, igrao odmjerenije i sa jasnim ciljem, da se osvoje svi mogući bodovi, makar se ne umiralo u ljepoti. Inter je na tom putu tražio neke nove junake, poput Matea Darmijana ili Kristijana Eriksena koji su svojim pojavljivanjima na terenu dodavali na kvalitetu, želji, lucidnosti kada je bilo gusto. Darmijan se naigrao na kraju, golovi, asistencije, podsjetio zašto je bio u Mančesteru.

Na kraju, Inter je spojio svoje dobre igre sa prosječnim ostatka društva koji se pojavljivao i gubio u nekim fazama šampionata kao potencijalni kandidat za titulu. Gatuzo se svađao sa Laurentisom, Atalantu su ubila svijetla Lige Šampiona, Milan povrede i tanak igrački kadar po dubini, Juventus, svakako Pirlo i lako ćemo mi Seriju A. Sve to je nekako Inter nosio apsorbovao i sakupljao bodove, uz vidljivu dominaciju nad svima u skoro svakom meču. To je ono što je Inter dovelo do titule, činjenica da su uvijek izgledali bolje nego rival, bez obzira na rezultat.

Priča o Interu bila bi nepotpuna da se ne pomene više puta Romelu Lukaku. Belgijski napadač je imao mnogo uspona i padova tokom karijere, često je bio meta kritika, od pojavljivanja u Anderlehtu kada niko nije vjerovao njegovom izvodu iz matične knjige rođenih, do vremena u Čelsiju gdje niko nije ni pokušao da ga iskoristi kako treba, do pozajmica gdje je blistao da bi dobio šansu u Mančesteru.

Lukakuova ramena ipak nijesu bila dovoljno velika da na sebe prime sve pogrešne poteze Mančestera, a nije ih bilo malo, pa su u Junajtedu bili oduševljeni kada su ga ”uvalili” Interu za veliki novac, ubijeđeni da dečko sa korijenima u DR Kongu ima dijagnozu fudbalera koji nije u stanju da vodi neki veliki tim i veliki klub. Pogriješili su još jednom, što su dokazale njegove dvije sezone u Interu. Lukaku ima impresivne brojke, ali ni brojke ne govore sve.

Lukaku je postao nedodirljiv na terenu, apsolutno ubijeđen u svoje fudbalske kvalitete, spreman da se žrtvuje za tim i taktiku, pretvori se u špondu, sidraša ili nezgodno krilo po potrebi. Od Lukakua se moglo očekivati sve, da bude samo detalj na fliper tabli Contea ili epicentar dešavanja, neko ko će da primi i sačuva loptu, upotrijebi snagu da skrene pažnju na sebe, ali i fenomenalan osjećaj za prostor i asistenciju da nagradi kretnje saigrača. Bez Lukakua, ovaj Inter je kao supa bez začina. Topla, mlaka, ali samo predigra za glavno jelo.

Iako se fudbalski svijet često i dugo interesovao za Lautara, njegovog partnera iz napada, Lukaku je taj koji je Martinezu omogućio slavu i golove, pojavljivanje iz nekog drugog plana, 1 na 1 situacije sa defanzivcima ili golmanom, na Lautara se lakše zaboravljalo dok se bavilo Lukakuom, primjetiće oni koji fudbal ne prate samo u momentima kada lopta ulazi u mrežu. Lukaku je pokazao i liderske predispozicije, nije lako na Ibrahimovića.

Sve u svemu, ova titula Intera je dokaz da se italijanski klupski fudbal izašao iz Juventusove sjenke, ovu titulu bi trebalo da slave svi kojima su 2:0 pobjede zanimljive i dovoljne. Pojavom Sasuola i Atalante, primjenjivanjem alata koji dolaze sa svih strana u svijetu fudbala, italijanski klubovi postali su gledljiviji, pa pažnju drže i Crotone i Parma i Benevento, sa zadovoljstvom gledamo i Bolonju i Sampdoriju. Svi igraju danas fudbal, pa i Italijani.

Interu neće biti lako, prije svega, Juventus, mnogo će se bolje pripremiti za narednu sezonu. Novac iz Kine neće doći, ide se na smanjenje budžeta za 20 odsto, nekome će sve to zasmetati, neki će postati višak, kreće se u sezonu čudnog fudbalskog ljeta, gdje će igre pojedinih na evropskom prvenstvu jako uticati na vrijednosti na pijaci. Do tada, navijači Intera su zaslužili da uživaju, jer njihov tim je prvo mjesto na tabeli, sigurno zaslužio na terenu.

1 KOMENTAR

POSTAVI ODGOVOR

молимо унесите свој коментар!
овдје унесите своје име