najbolji pele maradona ronaldo mesi
Pele, Maradona, Ronaldo, Mesi?
Nije mnogo potrebno ljudima da se upecaju na udicu, trokraku, kada se navodno traži njihovo mišljenje. A pošto jako drže do njega, rođendani fudbalskih legendi, sa nulom na kraju, sasvim su dovoljan povod da se iza svakog ćoška i na svakom kraju univerzuma, manje ili više suptilno seciraju fudbalske i životne karijere, ljudi koji su značajno uticali na razvoj fudbalske igre, svojim umjećem, vještinama, statusom, ponašanjem na i van terena. Ko je najbolji, na to pitanje dobićete odgovor, prije nego ga i zatražite.

Ulaskom televizije u sport, uz popularizaciju fudbala na svim nivoima, prvim prodorima statistike za najvažnije fudbalske kategorije poput broja utakmica i golova, trofeja, otvoreno je široko polje za stvaranje superheroja koji može i mora sve, da pobjeđuje, oduševljava, da je vrijedan cijene ulaznice ili vremena pored televizora, da je najbolji. Nije bilo mnogo opcija tih dana kada se pojavio Pele, iako su se novinari štampanih medija redovno zamaštali poslije utakmica brazilskog asa, iako ga mnogi nijesu ni vidjeli u akciji, on je upravo poput neko vanvremenskog, evergreen heroja, bio dio života mnogih koji su o njemu samo i isključivo čitali.

Fudbal je jednostavno bio sport koji je zatvarao sve pore. Bilo je i prije tog vremena sportskih heroja koji su znali da skrenu pažnju, ali su brzo i nestajali sa scene, jer su karijere bile blistave i kratke. Neka Olimpijada, neko svjetsko prvenstvo, pa ogromna pauza, jer se do njihovih likova i djela vrlo teško dolazilo, manje su bili prisutni da bi se veličali na specifičan način. Pele je bio prvi među onima čiji se svaki korak pratio. Priča o tinejdžeru koji je ušao u brazilski nacionalni tim, tresao mreže za Santos, pravio razliku, bio tih i nenametljiv, jednostavno je ušuškavala maštu ljudi željnih heroja radničke klase, skromnih, ljudi koji su sa kraja reda, čekali svojih pet minuta.

Pele je, na sreću Brazilaca, svojih pet minuta dobio preko reda, a kada je uskočio pred oči javnosti, više nije mogao da bude zaustavljen. Rivali na terenu su ga cijenili toliko, da su gledali na sve moguće načine da ga onesposobe, čekali su svoj red da pokušaju da ostanu fragment istorije, one tužnije strane, koja je tu sirovu snagu i moć, željela da ukroti, ne razmišljajući o sredstvima. Da li su to bili startovi sa dvije noge ili raspirivanje njegovih strasti van terena, potpuno je bilo svejedno, ta logika da cilj opravdava sredstvo, Peleu je donijela i mnogo dana u bolničkom, ali i toplom, zauzetom krevetu.

Brojne su anegdote i priče vezane za njegovu ljubav prema novcu, ali istina je da je Pele bio prva, prava, vidljivo iskorišćena sportska zvijezda u marketinške svrhe, sa najbizarnijem setom proizvoda i reklama koje možete da zamislite. Na njegovu sreću ili žalost, Pele je tu priču nastavio i nakon završetka karijere, a kada nije bio u centru pažnje, što mu je uvijek prijalo, tražio je pažnju brojnim prognozama koje se nikada nijesu ostvarile.

Pele jeste bio zvijezda, ogroman cepelin iznad planete, omiljen i voljen, sa osmijehom od milion dolara, vrijedan filmske uloge, ali je nakon njega fudbalski svijet čekao dugo nešto slično. Pokušavalo se sa raznim novim junacima, ali niko nije imao toliku dozu kvaliteta, šarma i harizme, dok se na mala vrata nije ušunjao Maradona. Argentinac je osim tog glamura koje zvijezde prati donio i još jedan kvalitet, bio je apsolutno sve što Pele nije, osim što je bio đavo sa loptom, kao i Brazilac. Maradona je svijetu donio lijevu nogu, niže težište, vrtio se kao čigra, na sličan i sumanut način, trpio sve što se bacilo i bacalo na njega i od svoje role u tom filmu donio i višak rokenrola.

Maradona je, za razliku od Pelea, bio prgaviji, zaguljeniji čarobnjak niskog rasta, koji je želio da uzvrati, da dobaci, da uvrijedi, da sve napravi ličnijim, da obezvrijedi sve ono zbog čega ste uopšte dobili i šansu da budete rivali. Želio je da vas ponizi i da u svakom trenutku to naglasi, da vam se to vaše, ma koliko dobro bilo, učini potpuno nebitnim u datom trenutku.

Pele je volio novac, Maradona je volio snagu novca, količinu moći koja mu je data pod kontrolu, da bi u jednom trenutku bio spreman da od toga napravi za njega savršeni tobogan obožavanog predmeta ili čovjeka koji se hrani energijom bačenom iz takve emocije, ljubavi, patološke potrebe da se bude sa ili među najboljima.

Potpuno je jasno zašto je droga bila izazov za Maradonu, čiji psihološki profil jasno ocrtava potrebu da se bude voljen i obožavan, a sa druge strane da se pokaže da je osim terena, njegova moć tolika da može da radi stvari koje su običnim ljudima van domašaja, zabranjene i nedokučive.

Njegova potreba da se uvažava, bez obzira koliko je spreman da pronađe odgovore na određene teme, uvodi ga rame uz rame sa prethodnikom, obojica su željeli isto, nijesu oni tamo neki klovnovi, gladijatori, ne umiju oni samo sa loptom, njihovo ime i prezime i prije svega stav na sve teme mora da se cijeni, poštuje, posluša i prihvati. Uglavnom, to ih je i koštalo, Pelea reputacije, Maradonu zdravlja, na više nivoa.

I prije i poslije Pelea i Maradone, igrao se dobar fudbal, odličan fudbal, možda je bilo i boljih od njih, vještijih, možda onih koji su bili značajniji za timski uspjeh, koji su radili tzv. prljave poslove, bili fenomenalni u defanzivi, na sredini terena, hapsili rivale ili činili saigrače boljima od pomenutih, ali taj sklop vještina, imidža i prije svega želje ljudi da gledaju i upijaju sve ono što su nosili kao sportski i životni paket Pele i Maradona nije bilo na tom nivou.

Krojf je bio idealan za gledanje, ali ćudljiv i stidljiv, prijek i težak za saradnju. Besta su više interesovale žene i lagodan život od lopte, Bekenbauer je bio sve što treba da bude jedan fudbaler, ali nije znao da udari lažnjak, prevari, izigra, napravi fenomenalan dribling i da likuje poslije njega. Svijetu je teško udovoljiti, a Brazilac i Argentinac su nenaučeni umijeli da dođu do svijeta.

Nakon Maradone, imali smo tu neku brazilsku ispostavu zvijezda koji svoje mjesto među najvećim fudbalerima nijesu zacementirali, jer su ulaskom društvenih mreža i interneta krenuli i da se podižu standardi za ”who is the best” nivo. Nije bilo dovoljno da si mnogo dobar na terenu, morao si da proizvodiš trofeje na dnevnom nivou, da budeš i prvak svijeta i Evrope, da osvojiš Ligu Šampiona, da budeš najbolji strijelac svih takmičenja i da sve to uradiš jednom godišnje, pa sedam godina zaredom isto tako.

Niko nije shvatao da fudbal više nije isti sport, da je konkurencija mnogo jača i veća, da se multiplicirala, da danas, molim vas, svako igra fudbal. Niko da povjeruje da je u fudbalu danas mnogo teže uspjeti i ostati na vrhu, teže nego bilo kada i u bilo kom trenutku otkako je nekome palo na glavu da se kotrljanje lopte i guranje iste između dvije stative može nazvati sportom. Potrošili smo i Ronalda i Ronaldinja, nekog Rivalda, gomilu sjajnih Njemaca i Francuza, mnogo fudbalera koji su bili ispred naših očiju, gurajući ih na silu, da zamjene Pelea i Maradonu.

Tragači za pojmom, smislom, konačno su mogli da uključe sve svoje teorije zavjere kada se, rodilo rivalstvo, digitalizovano između Kristijana Ronalda i Mesija. Sve ono što smo sanjali i maštali, da gledamo Pelea i Maradonu, jednog protiv drugog, sada smo imali ispred sebe, u full HD-u, udarali recke na trofeje, titule, golove, asistencije, dvije potpuno različite strane, potpuno drugačiji psihološki profili nadmetali su se u svemu, svakog dana, u svakoj utakmici, gurajući svoje limite, gurajući standarde za priču o opštem mjestu.

Fudbal, kakav je danas, rob statistike i analiza, opterećen ponavljanjima i sekvencama, žrtva je savršenosti dvojice igrača koji su pomjerali komforne zone. Mesi je onaj tihi klinac iz dvorišta preko, koji nema svoju ulogu u univerzumu osim ako pored njega nije lopta, Kristijano onaj koji bi skrenuo pažnju i da nije lopte, ali mu je lopta idealno sredstvo da pokaže ko je glavni baja u kraju. Njihova transformacija u titane modernog doba, pred našim očima, u svijetu gdje se teško šta krije i gdje mora da se prikaže da bi bilo validno, jednostavno je očaravajuća, a teška borba sa samim sobom i svima nama, sa samo jednim ciljem, da se prevuče preko usana, da je neko najbolji.

Iako je sav novac koji je u fudbalskoj igri, žestoko poguran od ove dvojice, tako je i žrtva, jer je u toj agresivnoj kampanji za savršenim vojnicima, izgubio onu osnovnu emociju, zajedništva i socijalizacije. Danas fudbalom tumaraju aveti individualnog i posebnog, iako je na terenu i dalje makar 11 likova koji moraju da daju sve što znaju i imaju svakog trećeg dana da bi neki tim uzeo svoju malu pobjedu ili svoj veliki trofej.

Danas je fudbal postao veliki biznis koji se hrani svojom djecom, u kojem su procenti važniji od ljudskih priča, sudbina i života. Danas je u fudbalu zato najmanje važno ko je najbolji, jer se pretvorio u izolovan proizvod, izopšten od onih koji su fudbal doveli na sportski tron, a to su navijači, neumorni kolekcionari dresova, ulaznica i uspomena.

4 KOMENTARI

  1. Nesporno je da su iznad svih Mesi, Maradona i Pele, a redosled je stvar ukusa… isto tako smatra da u grupu najboljih spada i Ronaldinjo koji je po meni bolji od Ronalda ali opet kazem stvar ukusa

  2. Pele je pola svojih golova zabio ekipama obalne straze i slicno, zamisli da Ronaldinjo broji u statistiku ove golove iz zatvora 😄 ..To je prvo..Drugo, Pele uopste nije bio presudan za Brazil sto je dokaz 1962, ta ekipa bila je prepuna vanserijskih igraca a vjerujem da svaki klinac koji drzi do sebe zna tu brazilsku navalu- Vava, Didi, Pele, Garrincha, Zagallo…Trece, u svijetu se Pelea smatra najvecim brazilcem, ali u Brazilu ipak postoji dilema Pele ili Mane…Cetvrto, Mesi je najkonstantniji, lik jednostavno nema amplitude u igri nego uporno terorizira sve redom i to bez stelanja statistike penalima i kampiranjem u 16.
    Peto, Maradona i Mesi su igracki identicni, jedina razlika je to sto Mesi nema harizmu nego je turbo smokljancina.
    Sesto, Dinho je trajao kao komet, ali kakav je to bio bljesak genijalnosti… tu razinu u tih njegovih ‘par godina za nas’ nije dosegao niko, covjek se doslovno rugao svima u facu s osmijehom na licu..Kako god bilo, Pele je losiji od oba argentinca i od Dinha.

POSTAVI ODGOVOR

молимо унесите свој коментар!
овдје унесите своје име