CV: Andrija Kaluđerović

13
291
Andrija Kaluđerović, trenutno vezni fudbaler Koma i bivši reprezentativac Crne Gore u svim mlađim kategorijama rođen je na Cetinju 29. oktobra 1993. Njegovo druženje sa loptom počelo je u FK Lovćen kod trenera Sava Zerbina.
S obzirom da rad u mlađim selekcijama Lovćena po njegovim riječima, nije bio na nivou komšija, Andrija je prešao u FK Cetinje koji je u tom periodu imao sve što jedan klinac može da poželi za svoj fudbalski razvoj.

Najviše ga je privuklo to što je uz odlične trenere ovaj klub okupio sjajnu generaciju, gdje je imao i veliki broj saigrača koji su bili talentovani i kasnije se nametnuli u svim reprezentativnim kategorijama, od najmlađih do seniorskog sastava nacionalnog tima.

U tom periodu, nakon završetka osnovne škole, njegov fudbalski put je bio jasan i krenuo prema profesionalizmu, a pozivi su stizali sa svih strana da talentovanog mladića koji je već preskočio nekoliko generacija dovedu u svoje redove. Epiteti poput najmlađi i najtalentovaniji, pratili su ga od starta karijere. Uslijedio je i poziv Mogrena koji je u tom periodu pravio omladinsku akademiju u kojoj su bili neki od najtalentovanijih crnogorskih fudbalera, u vrijeme kada je prvi tim Budvana osvajao trofeje u crnogorskom klupskom fudbalu. Godinu i po dana u Mogrenu u pionirima, ali i starijim selekcijama smatra vrijednim iskustvom.

U timu koji je jurio za trofejima, stariji igrači, sa ozbiljnim CV-om imali su prednost, pa se Andrija odlučio na povratak u Lovćen, jer je sa 15 godina na poziv člana uprave Moma Vujanovića i Brana Milačića, koji je poznat po trenerskoj hrabrosti da mladosti pruži šansu dobio priliku da postane prvotimac. Šansu je iskoristio, dobre partije su se nizale, karijera krenula naprijed munjevitom brzinom.

Iako tri godine mlađi, Andrija je dobio poziv za mladu reprezentaciju, stigli su individualni trofeji, nagrada za najboljeg mladog igrača u Crnoj Gori, gdje je binu podijelio sa Stefanom Mugošom i Stefanom Savićem. Kao nagrada, uslijedio je prelazak u FK Rudar iz Pljevalja koji je u tom trenutku bio najbolji klub u Crnoj Gori. Tamo je odigrao i polusezonu za pamćenje, iako uglavnom defanzivno orijentisan u svojim ulogama na sredini terena, postigao je šest golova, što mu je donijelo još jedan transfer, odlazak u norveški fudbal, u Honefoss.

Prva godina adaptacije bila je dobra, ali u drugoj sezoni u norveškom fudbalu uslijedile su povrede, što je uslovilo i povratak u Crnu Goru. Stil igre u ovoj državi poklapao se sa onim koji krasi Andriju, duel igra, borba za svaku loptu, pogotovo tzv. ničije lopte, trošenje do poslednjeg atoma energije, mnogo trčanja i odgovornosti kroz svaki pas i postavljanje u defanzivi.

Norvešku pamti i po tome što je shvatio kako uloga u timu može da se promijeni za samo dvadesetak dana. Od trenutka kada je bio najbolji u timu, do momenta povrede i strmoglavog pada. Shvatio je da uloga stranca nosi i dodatnu obavezu, gdje se svaka ukazana šansa mora iskoristiti i da niko nema vremena za čekanje, traži se rezultat, a idealne performanse se moraju pronaći kroz formu u što kraćem periodu.

U potrazi za novim minutima na terenu, logičan potez je bio povratak u crnogorski klupski fudbal. Povratak u Rudar bio je pokušaj da se Andrija vrati na mjesto uspjeha, gdje je bio u komfornoj zoni i pokazivao da može da igra u oba pravca, uostalom njegov skor pogodaka u Pljevljima za polusezonu je veći nego u ostalim klubovima u toku karijere. Nova stanica bio je klub sa Starog Aerodroma, tadašnja Mladost, koja je napravila mali dream team i pokušala da ostvari uspjeh u Evropi. Tada je igrao i najbolji fudbal u karijeri, ali kao i ranije na taj period naslonile su se i povrede, koje su mu onemogućile kontinuitet, spriječile da pokaže puni potencijal u najboljim fudbalskim godinama.

Utakmica protiv Šturma u Gracu dokaz je da je Andrija u svojim dobrim momentima na nivou fudbalske Evrope. Kvalitet je dokazao u samo jednom meču sa Austrijancima, jer je drugi morao da propusti zbog sudijske greške, tako da se može reći da ga je i manjak sportske sreće onemogućio da se još jednom predstavi i crnogorskim ljubiteljima fudbala i selektoru nacionalnog tima u pravom izdanju.

Povrede u Mladosti, uz rekonstrukciju tima, uslovile su odlazak u Grbalj, pa nakon toga i povratak u Lovćen gdje je igrao dobro na sredini terena sa Lukom Petričevićem, ali sjajna atmosfera u finalu kupa protiv Budućnosti, povratak navijača sa Cetinja na tribine ostale su u sjenci činjenice da je Lovćen ispao u Drugu ligu, uz podsjećanje da su zbog izgradnje novog stadiona sve ‘’domaće’’ utakmice igrali na neutralnom terenu i van prijestonice.

Želja da se igra u Prvoj ligi, s obzirom na kvalitet i iskustvo, donijela je i prelazak u Kom gdje je u sezoni 2019/2020 odigrao 22 utakmice i upisao skoro 1700 minuta što je pokazatelj da ga povrede zaobilaze i da je u još dosta dobrog fudbala u njegovim nogama. Andrija se nada još jednoj šansi u inostranstvu, a ako se to ne desi, transfer u klub koji bi mu donio i borbu za neki trofej postavlja kao prioritet u nastavku svog fudbalskog puta.  

13 KOMENTARI

  1. Andriji treba dobar trener i neko da mu se maksimalno posveti, ima potencijala za bolju igru i neosporno je da ima talenat, ali nije iskorišćen na pravi način

POSTAVI ODGOVOR

молимо унесите свој коментар!
овдје унесите своје име